اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مردانی که با پولی سیاه و مشتی نگاه ِ حریص ،

هر روز همآغوشی تازه را می جویند.

زمانیکه زنی رسوا با نگاهی مخملین ،

دلهای متزلزل مردان را به خوابگاه هوسرانی می کشاند ،

بوی عشق نمی شنوی ، بوی گناه و خیانت می شنوی...

و در این میان شاید نطفه ای در دل سیاه ِ روزی شکل بگیرد ...

و باز هم

انسانی در گناه متولد شود...

خیلی لایک داشت علیرضــــــــا

✿ ... ✿ ... ✿ ... ✿ ... ✿ ... ✿ ... ✿ .... ✿ ... ✿ ... ✿ ... ✿ ... ✿ ... ✿ .... ✿

پشیمانم از اینکه تنها ماندم
کاش من را هم می بردی
بیــــــــــــــــــــــــــــ معرفتــــــــــــــــــــــــ

تـمام درد مــا هـــمبـن خــــود مـاست..



هــــمیـن عـــــــادت بــه پـــوچـی هـا..



بــه بیـــهــودگـی هـا..



مــــدت هاست که احـــساس می کـــنم



رقـــص ســـراب را تــماشـا کــرده ام



و تـــکـیه بر حـــــبــاب هـا زده ام...



اکــــــــنـــون..



ســرشـارم از گــله و شــکایـت...



از خــــــودم..



از دلـــــــــم..



دلــــــی که عــــــادت کرد..



بــه پــوچـی هـا..



بـه بـیهـودگـی هـا..



بـه تـــــــــــو ...!!

شمس لنگرودی

حال که دیوانه شدم میروی

بی سروسامانه شدم میروی

میروی افسانه شدم میروی

***

نیست کسی مونس تنهاییم

وای به حال سر سوداییم

***

تشنه ی پیمانه شدم میروی

زار چو پروانه شدم میروی

***

یار توام یار وفا دار تو

سوخت مرا شعله ی رخسار تو

***

حیف که بیگانه شدم میروی

حال که دیوانه شدم میروی

بی سروسامانه شدم میروی

میروی افسانه شدم میروی

***

میروی جانم به فدایت مرو

سوختم از جور و جفایت مرو

***

حیف که بیگانه شدم میروی

حال که دیوانه شدم میروی

بی سروسامانه شدم میروی

میروی افسانه شدم میروی

تشنه ی پیمانه شدم میروی

زار چو پروانه شدم میروی

حال که دیوانه شدم میروی...