اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

رفتنت

نهایت ِ پاییز است



نفس‌های من حالا

جوجه‌های سرگردان

مرده ...

مرد ی است که حرفی ندارد ...

لطفا توی ِ این گریه ها ...

دنبال ِ وزن و عروض و قافیه نباش ...

کابوس ِ نبودن َت را ...

کاش بودی ... ،

من به پابوس َت ...

خالی ِ خالی ... ،

دیگر حتیّ خیال ِ خام هم ندارم ...

فال ِ مان اشک ...

روزگار ِ مان تردید ... ،

فنجان را نشکن ... ،

کاش قهوه ها تلخ نبودند ...

من به خود َم سخت نمی گیرم ... ،

تو را نمی شود آسان گرفت ...

دچار ِ بی توئی ِ مُفرط شده ام ...

دریایی....

گاهی زیرچشمی نگاه میکنم تورا ....

کاش دل تنگی نیز نام کوچکی می داشت
تا به جان اش می خواندی
نام کوچکی
تا به مهر آوازش می دادی
همچون مرگ
که نام کوچک زنده گی ست
و بر سکوب وداع اش به زبان می آوری
هنگامی که قطاریان
آخرین سوت اش را بدمد

و وظیفه عشق....