گل برای گل

زندگی عادت بدی ست رفیق ،مرگ شاید نجاتمان بدهد

سکوت عجیبی دارد این جا . . .

دیگر تنها من مانده ام و خیال بودنت

باز یه بغضی گلومو گرفته

باز همون حس درد جدایی

من امروز کجامو تو امروز کجایی

حال تو بدتر از حال من نیست

پشت این گریه خالی شدن نیست

همه درد دنیا یه شب درد من نیست

گاهی باید رهسپار کوچه هایی بشی که
خیلی وقته رهگذری ازش عبور نکرده

خسته ام از مستجاب نشدن ناله هایم!

آرام می آیی

آرام نگاهم می کنی

آرام افسون می کنی

و آرام می روی

بــانـــــو!

چه آرام آرام آتشم می زنی...

رسم ” خوب ” ها همین است
حرف آمدنشان شادت می کند
و ماندنشان
با دلت چنان می کند
که هنوز نرفته
دلتنگشان می شوی...

فردا یکشنبه است و
هیچ کس نمی‌داند حکایت دوشنبه چیست.