اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

و ما ...

محکوم....

آرزوی پرواز دوباره ی پرنده ...

در بطن قفس ..

چشم هایت

تیله های رنگی روزهای کودکی؛

خورشیدی که نباید در آن خیره شد

در چشم هایت مانده ام

آن قدر که نمی دانم چند غروب از من گذشته

از آن کنجکاوی کودکانه م، برای تماشایت

چند روز است که بر من می تابی و نمی بینی ام؟

چند هفته؟

چند ماه؟

خورشیدکم!

گم شده ام در روز روشن چشم هایت!