اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نکند نفس هایم کم بیاورند.....

نبودنت را درد می کشم...

هیچکس طاقتی که من داشتم را ندارد ..

مانده ام تو را به کدام صفحه روزگار بسپارم....

چشمانم را که باز کردم تو را دیدم
نمی دانم ...
تو از کی مرا نگاه می کردی؟

در رگ هایم چیزی نیست
جز همان سکوتی که نبض گفته هایم بود

بگذریم

اگر من،

اگر تب،

به هذیان

نگاهی نکن



چقدر آشنا از تو خالی شده دستهام

به این سفره ی خالی از نان نگاهی نکن

دیگر نیازی به دعای دریا نیست

گلدان ها را آب داده ام

ظرف ها را شسته ام

خانه را رُفت و رو کرده ام

دنیا خیلی خوب است،