اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در سوگواری برای عزیز از دست رفته اون دختر بیچاره

صبح ها دیر بیدار می شوم
به آسمان نگاه نمی کنم
و برای جاده چراغی روشن نمی کنم
و هیچ جوهری از سرانگشتانم نمی چکد
حرفی ندارم که بگویم
حتی آنقدر که این شعر را
به پایان محکوم کنم!

باغبان دلشاد کنج ايوان زمزمه کنان مي گويد:

" منتظر بايد بود تا زمستان برود، غنچه ها گل بکنند ... "

عجب....ممنون

چگــونـه بفرستم بـاورم را بـراى تــو ...

وسوسه ی خریدنشان به سرم می زند ......

امــــــــــّـــــــــــــــا...می بینی؟!

فقط مانده بود اینها نبودنت را به رخم بکشندکه کشیدند!!!

شکر خوبم شما چطوری خوبی؟
چند روزی بود میخواستم یه حالی ازت بپرسم

بارها تو را خواندم

بارها و بارها

از شب سرد زمستانی

تا آفتاب بهاری در پهنای جنگل ها های خزر....