اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هيچ كجا نيستم!

نه در قهوه خانه پراز چوبهای رنگی

نه كنار پنجره

پر از گلدانهای كوچك سنگی

نه رها شده در دامنه بلندترين كوه جهان



هيچ كجا نيستم من!



نه مادری دارم

بوی ريحان و نان تازه بدهد

وقت ناهار

نه پدری كه برايم تار بنوازد

حبه قند مضرهاا

بغض تلخی است ...