اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آنقدر خشک که ذهنم هضمشان نمیکند فقط میخواهم پرتشان کنم بیرون.

هی شکل می گیرند. هی کلمه می شوند و می آیند نوک زبانم.

بعد وقتی میخواهم بیانشان کنم

می ماسند. پودر می شوند. محو می شوند..

قلم سر جایش باقی می ماند. بی اینکه چیزی نوشته باشد.

و من هی با خودم کلنجار می روم.

بی فایده است.

قلم ثابت است. کاغذ سفید است.

باز هم من می مانم و واژه هایی که به لب نرسیده می میرند.

نگرانم می کند

سرانجامشان

شب است و من برای تو

نور و ترانه می شوم

برای روح خسته ات

هم آشیانه می شوم

جهان پر از غم است و درد

غم زمانه را نخور !

فقط بخاطر تو ، من

شور شبانه می شوم !

تنها گل شمعدانی ام را ازحیاط آوردم اطاق . هوا خیلی سرده ........

کابوس هایم تمام میشود !

انگار ...



ابرها ببارند اگر

آسمان را

آبی تر ترجمه خواهم کرد

اینبار !



اگر نبارند ابرها

اینبار هم

کابوس هایم ناتمام میشود !

انگار ...

آنان که ترسی ندارند و دل به دل دریا میسپارند

نیستند از ریاکارانی که سخن با قسم می زنند

پرواز پرنده ای زخمی بود

در آسمان پر دود و باروت !

طوفان دریا

نجاتم داد

از دست ناجی غریق !

ساحل در نگاهم پیداست

زیر تلاطم شن ها ...

نا آرامی جان من !

برگرد ...

و دوباره

هزاران مشکل من را بیاور .