اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

میدانم که میخوانی من را ...

ای تند باد خیالم

بر وجودم سنگینی میکنی

از وجودم پاک شو ومرا بایادم تنها بگذار.

به دنبال راهی می گردم تا کابوسهای شبانه ام را در آن مدفون کنم،

به دنبال راهی می گردم که عشق را در چشمان منتظر یک بیشه نگاه کنم،

وبیشه با صدای گام قلبم به طپش بیفتد و فرهاد در رؤیایش به شیرین وجودش برسد...

به زودی باردارترین ابرهای شمالی

شامگاه ِ گندم و اهو را

سیراب خواهند کرد،

و ما به راه ِ روشن ِ آرامش خواهیم رسید.

فقط کا[!]ت به قدر ِ سوختن ِ کبریتی

تاریک بی پایان ِ پیش ِ رو را تحمل کنیم،

حتما سپیده دم سر خواهد زد

خورشيد باز خواهد گشت

و واژه های ممنوع نيز وزيدن خواهند گرفت.

گفت گمراه عالمم کردی....

گاهی مرگ تجویز می کنند

برای بهبودی

زانوانت را بغل می کنی .....

لحظاتی که با تو گذشت

هر لحظه همراه من است

من خاطرات تو را حفظ میکنم

غرورم رو نگیر

بانو....

خدایا نمیدانم حکمتت چیست

اما حکمتت را نشانم بده

بدانم کیستم... کجایم.... چه کرده ام

و چه باید انجام دهم