اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در انحنای مسدود موجها
قلب ِ عاشق ِ دریا
جستجوگر رد پای توست...
متولد شو!

ابرها ،

قاه قاه خندیدند.

زار زار گریستند..

درست مثل من ،

وقتی که تو ،

تاب می دادی مرا

بلند..

بلند..

به جنگلی می رسی

پر از پرنده های بی بال حسرت زده ای

که نگاهشان

دوخته به شاخه های سوخته ایست

که هر کدام

می توانستند ، لانه باشند...

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

همیـشه روزهـایـے هسـت کـه انـسان در آن کسانـے را
کـه دوسـت مے داشتـه است بـیگانـه مے یـابد ...

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

چه عقوبت سختی....!!!!!

انگار انسان بودن اشد مجازات است!

اما نمیدانم به کدامین گناه ؟

و شاید به گناه کرده خاک,

اسیر بند انسانیتیم!!!!

شاید...

نمیدانم !!!!!!!

موج دریا آمد و جملات را محو کرد و تنها...

این پیام را باقی گذاشت...

برداشتهای دیگران در مورد خودت را...

در وسعت خویش حل کن...

تا همچو دریا باشی.

فقط تبدیل میشن به:

آه...