اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

لایک

سیاه چاله ای
که
ستاره هایم را
به یغما می بُرد!

هر چراغِی روشن،
و هر راهی،
هموار نیست!

با انفجار هر ستاره...
روح نوبل به درد می آید و
لاشه اش، وحشتناک، می لرزد!

گام به گام...
بر گردنه ی مرگ،
گره می خورد!
گیسوانم
کاش، گولِ گرد باد را
نمی خورد؛
تا همگام با گلِ سنگ؛
بر گورِگم، شده ام!
سوگوار...می گریستند!
و خونم را از
« خود » می گرفتند...

خواهش ميکنم عليرضا

به جاده ها نگاه کن!

شبیه یک پرنده روی شاخه ای

به انتظار دیدن ت نشسته ام...

بشارت باران جوانه بود.

حتی

آهسته برای کسی شعر نگفته بودم

چقدر خودم را عاشقانه قسمت می کردم

بین عطرها و روسری ات

آن شب که بوی تو در تمام شهر پیچید

روسری تو را باد با خود برده بود