اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چى شده؟

حیف از آن عشق و محبت...

دل داده رهگذرم.....

ای فتنه گرم.....

بگو چه کار کند رودخانه

با گلویی پر از بغض

مُشتی

پر از فریاد

دامنی

پر از سنگ ریزه

بگو چه کار کنم

با این همه درد

در پیراهن

شايد که عاشقانه شود روزگارمان

اما، نيامدي كه ببيني من اينچنين :



بيهوده بر مدار خودم چرخ مي زنم

كي مي رسي به داد من اي فصل چندمين ?...

من می گریزم از قفست ،تنگ یک غروب

یعنی تمام ، عشق تو و ماجرای من

من سالهاست آبستن خویشم

من که محتاج کلامم تو چرا سکوت سردی

مث حرف بیهوده ای گفته بر لب

من عاشق شدم

عاشق اون کسی

که هر لحظه


می تونه ترکم کنه....