اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گاهی دلم

برای حرف هایم تنگ می شود

دل
دیوانه تر
قلم
رقاص تر
نقش
زیبا تر
شعر
گویا تر

تو که از بارانی



دم خیست خوش باد



به من تشنه ببار



"بی نشان" عشقت



سینه اش خشک شد از قحطی تو !.

به یاد نمی آورم

زندگی را

رمه ام را نی میزنم



تا دشتستانی که بره هایم سردشان نباشد

نگاهم کن....

هرچند که به پهنای صورتم اشک می ریزم

ولی لبهایم میخندند

ببین که شادم!!!

من که گریه نمی کنم!!!

تسلیم نمیکند رویای عریانش!


این سکوت زندگی....

نگــــاهت...



عـــاشقي و دوست داشتنت...



سکـــوت و کلامــت...



احســـاس و مهــــربانی ات...



صبــــوری و تحملت...



حتي، غــــرور و لجبـــازي هايت هم جـــذابيـــتي خـــاص دارد!