اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آغوش مادر......

نه «خاطره ات» را ...

چه آشوبيست در دلم





وقتي نمي دانم





درنبودنم ...





به بودن ِ





چه كسي فكر مي كني ...!

به من حق بده
که میل به خوردن نداشته باشم
این بغض‌ها که
تو به خورد من می‌دهی
سیر سیرم می‌کند …

همیشه باش....

کاش مهربان تر بودی...