اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

همین ک ِ فکر ِ ی ِ روز جایزه گرفتن تو سَرِت ِ .. خودش خیلـ ی ِ .. ک ِ ما از این فکرا نداریم .. ..
من با منیژه راحت ترم .. ..

مي نويسم گاه زيبا گاه زشت

مانده ام در لابلاي سر نوشت

روز از گنجايش غم خالي است

من با تو همدردم

مثل عاشقانه خواستن اما چشم بستن

من هم مثل تو شاكي ام

از دنيا ، از سرنوشت

شب آمد و شد اول بیداریها

تو
می آیی
و
نگاه لرزانم
با
ستاره هایش
روی بوسه هایت آرام می گیرد.
تو
می آیی با نهایت عشق

الان نوشته های قبلیم و خوندم همش شبیه همن

تلخ تلخ....

درزمان گریستن قلب هاوتظاهربه خوشحالی دراوج غمگینی

استخوان ها را در آغوش میگیرم...دوباره از نو در زندانی محصور میخزم...

تمام ذرات این ثانیه های گنگ



به لطف صادقانه ترین زمزمه ی باغبان



با خشکیده ای اینچنین



در گوش گذرای ابر پیچید.



و فرسنگها دورتر از این مرگزار سبز



تراویدنی آغاز شد از تکه های سوگوار برگ