اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خودت را جمع و جور کن


اینجا پر است از نادان هایی دریده که به نام دین



جرت می دهند ...

عكسات منو كشته

این بیشتر بهم میاد

با تو می شود باغچه را فهمید

دست ها را پر از باران کرد

می شود نشست

پای خاطرات ماهُ پنجره

یا غیبت شمعدانی

پشت سر شب بوها

هیچ رؤیائی

به پای بیداریم با تو

نمی رسد

خواب ها

فقط خودشان را

اذیّت می کنند !

خواب ها تمام می شوند

تو امّا رؤیای بی انقضای منی !