اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نیاز انسان به آگاهی ست ....واقعیت زندگی به به عاقلانه زیستن است ....

مردی که بی گدار به آب زده بود

چی شده داداشم؟

بند بند وجودم به صدا در می آید با این زخم زبان ها ...
آهنگ وجود من دردناک و سوزاننده است ...

اما شاید درمانی باشد برای دل خسته ی سه تارم ...

او که با زخمه های من فریادی سوزناک سر می داد ...

او می سوخت و مرا به آتش می کشید ...

گاهی به این می اندیشم که ای کاش زخمه ای بودم در دستان مهربانت ...

تو می نواختی و من زخم هایم را به دل ساز می سپاردم ...

تا بدانی چه آتشی به جان من و این ساز ها انداخته ای ..

لنگر بیانداز ناخدای ي من


مي خواهم

شنا كنم در چشم هات