اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

روزت مبارک دوست من

زیر این سطر شاعر کوچکت با دلتنگی های مداومش تا آخرین روز زمین دل-نگران توست.

کسی توی من ایستاده که همه چیز را نفی می کند

شاید اغماض گونه باشد؛ ولی

محشرتر از این نمی شود

نوشته ی مرا روی یخچال ندید!

دوباره شعر خواهم گفت؛

چه آسمان ابری یا بارانی

قاصدک ها، در بهار ذهنی ام می رقصند

فردا را زودتر بیاور...

خسته ام ، خسته از این خواب بلند....

حالا اما دیگه وقت رفتنه

جاده ایم منو فریاد میزنه.....

می شناسمت


همین مرا دیوانه می کند.....