اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عشق یعنی همین خنده های تو ...لامصب

لحظه‌های کوچک ِ بزرگ، لحظه‌های خوب

آغوش تو ادامه ي تابستان است

كه مرا در خودش فرو مي ريزد

در آيينه هاي جوان سالی ام

در حال قدم زدني

با آن دوچرخه ي زنگي

و سبد کوچک عصرانه

بیچاره پدرم

نمیدانست

آدم سایه مرگ است

روی زمین

عطر زخم شقیقه اش گویی، بوی تاریخ رنج انسان است

اگر سرودن شعر ها را اگر بازی باران را به تمنای خورسید نیاویزیم !
اگر نقش های قالی را به پای خاک گلدان نکشانیم !

ما همه صداهایی واحد را می شنویم

به یک سو می نگریم و به یک آسمان پر از ستاره خیره می شویم

ما هم آهنگ گریه می کنیم و می خندیم احساسات و هیجاناتنمان همانند است