اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

زل می زنم به پوچیِِ ی خودم
و تاریکی
که چقدر عجول
به من نزدیک می شود.

« این روزها جهانم الف ندارد »
و زندگی ام
قوزهایی ست
که بالای هم جمع شده اند

خدایا
یا خاکم کن
یا داستانی تازه بنویس ...

دلتان خواست فحش بدهيد ما خوشيم .

لبخند که میزنی بهار میشود شکوفه میدهد

اشک که میریزی رود میشود بوی باران میدهد

خشم که میگیری هیزم میشود اتش میزند

خواب که میبینی زمستان میشود برف میبارد

وقتی که دوستت دارم

تو از شبُ بارانُ خاطره می آئی

در این واژه های خاموش احساس پوچی می کنم

چرا سخت شده است گذشت و گذشتن و دوست داشتن و


دوست داشته شدن بی شائبه ... بی محابا ... بی پروا ...



دلم گرفته است ب وزن آفرینش...

ترکم می کنی

ببین چه منظره ای خلق کرده دست خدا
فقط نگاه کن و پشت پنجره بنشین