اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

برف باریده

و خورشید

دست خودش نیست

دنیا را خیس می کند...

نیستی و در من

کسی مرده،

بوی کافور می دهم.

زیر برگهایی

که هنوز

چکه می کنند...

گل های کاغذی

بهار را از کجا می شناسند؟

به خودت میای ....



آلوده ای...


جز تیغ بر رگ راهی نداری...

دردا....

که نماند جز بادی سرخ.....داغ....

کنار تو آرامشی با منه.....


شبیه لحظه هایی شدی


که هرشب تو رویا دیدمت....

اين گريه هاي يخ زده پشت مرا شكست