اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چشمان تو

حرکات تو

....همه..... از هم پاشید...

مثل صدای پارسی نابهنگام

نعره درد الود من....

و زجه های چند شبه تو

مقصر منم....

قلاده تقصیر مرا میبرد با خود به سوی وجدان

دست تو

تا ارتفاعات نادیده زمین پرتاب شد

و دل من بر زمین افتاد

چه بگویم؟!

که صدایم در آغوشت بگیرد...

دير وقت است ...


باید بمیرم ....

تو چه خبر از حبس در چهار دیواری
ماه هیچ نگفت
آرام از حوض خارج شد