اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

قلمم جز رخ یار هیچ نمی کشد

مردم از عطر لباسم می فهمند معشوق من تویی

از عطر تنم می فهمند با من بوده ای

از بازوی به خواب رقته ام می فهمند كه زیر سر تو بوده



دیگر نمی توانم پنهانت كنم

از درخشش نوشته هام می فهمند به تو می نویسم

از شادی قدمهایم شوق دیدن تورا

از انبوه علف بر لبم جای بوسهء تورا



چطور می خواهی قصهء عاشقانه مان را از حافظه شان پاك كنی ؟

قانعشان كنی كه قصهء عشق را ...