اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نه این راه به آخر می رسد....و نه این ناتمامی من شبی تمام می شود ..

نه ، نمی خواهم فاتح قلعه های پولادی و قله های بلند باشم .... و نمی خواهم

نامم را به بهانه بیاورند ... و دلم را خوش کنم که روی تکه کاغذی یا روی جلد کتابی و

یا در افسانه ای قدیمی جاودانه شده ام ...

نه دلم نمی خواهد اصلا نامی یا نشانی یا حرفی و حدیثی از من جایی جلوه کند ...

و یا به انگشت نشانم دهند که بله ، این "همان کس " است.... نه اینها را نمی خواهم!

و در میان این همه حجم نخواستن هایم ، خواستن هایی هست که تو میدانی...

نشانی مرا از دلت بپرس...نشانی مرا تو میدانی ...

در میان این حجم نخواستن هایم ، یک خواسته هست که میدانم ناتمام میشود ..

تنها می خواهم لحظه ای یادم کنی و نه این راه تمام میشود و نه این خواسته ی

ناتمام ، تمام ....!

گفته بودی که:چرا محو تماشای منی
اینقدر مات که یکدم مژه برهم نزنی
-مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود
ناز چشم تو به قدر مژه برهم زدنی!!
***
ای عشق شکسته‌ایم٬مشکن ما را!
این‌گونه به خاک ره میفکن ما را
ما در تو به چشم دوستی می‌بینیم
ای دوست!مبین به چشم دشمن ما را!
***
گریان به کنج خلوت دل میبرم پناه
آیا رسد به گوش خدا ناله‌های من؟!
در خویش می‌گریزم و فریاد میزنم
یار مرا به من برسان٬ای خدای من!!
***
بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت ای چشمه‌ی شراب
بیمار خنده‌های توام٬ بیشتر بخند
خورشید آرزوی منی٬گرم‌تر بتاب
***
این فریدون هم جدآ شاعر محشری بوده‌ها!!خدا بیامرزدش.