اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نیستی .

تو نیستی و من می گریم

تا ذهن مواج ابر ، ساحل آرام آن مرد را به خاطر بسپارد

تپش عشق را شماره کند

شور را روانه کند تا سرمنزل یاد

در اين جهان همه چيزي در هم شكسته

به جز خاموشي هيچ باقي نمانده است.

خانه ام



در مرز خواب و بیداری ست



زیر پلک کابوس ها



مرا ببخش اگر دوستت دارم



و کاری از دستم بر نمی آید.

یک جفت کفش

چند جفت جوراب با رنگ های نارنجی و بنفش

یک جفت گوشواره ی آبی

یک جفت ...

دختره به دوست پسرش میگه :
میخوای جایی که آمپول زدم بهت نشون بدم ؟؟
پسره با خوشحالی میگه آره
دختره میگه :
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ساختمان روبرویی طبقه چهارم

حرفهایم مثل همیشه نیست
خب نباید هم باشد
شعرهایم مثل همیشه نیست
هیچ چیز مثل همیشه نیست

من،فریاد خاک را،در میان امواج دریا شنیدم.صدایش را می شنیدم،که زلال بود-همچون گهواره ی آبی اش-

من،آواز خاک را می شنیدم که داستان از سرنوشت تلخش می گفت:از قدم هایی که چرکینش کردند،از خورشیدی که نور می بخشید،از برگ پاییزی که همسفرش شد و از نسیم سردی که ترکش کرد.

.