اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه صفایی دارد

آسمان شبانه

-با چشمان بسته-

من

اینگونه زیستم...

بی صدا...

بی صدا...

بی صدا...

من

در کنار این آسمان

بیگانه ام...


من

زیر تازیانه های سرد و عاشق بید

رنگ خاکستری را

به دوش می کشم...

من

عادت کردم ...

به این زخم های جانکاه

- این مونس بی توقع -

به این شب های سردی که سخاوتمندانه

ظلم می بخشند.

به نگاه های خشم آلودی که هر لحظه

تیربارانم می کنند!

و اشک می چکد از باران

به پاس من ..

من نیز

تا ابد

سوگوار قاصدکان خواهم بود

که سرب و زخم بر تنشان می کوفتند!

توان زندگی ام را دفن کردم
من فقط به امید تو ایمان دارم

میدانی که مرگ را به دوش می کشم
اما باور کن
زندگی ام هراسی ندارد
-از آسفالت بی رحم-
وقتی صدای قهقهه های ذهنم
کوچه را فتح می کند

گاهی بی دلیل تو رویاهام باروون سنگ میباره.طاقت چترها کافی نیست!

روزهای بی منطق و سوخته

-که درد را به یادگار می گذارند-

قدرت کلام را از من می ربایند/.



کاش ستاره ها نسوزند...