اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نه در برابر باد

که در کلبه ای بی خیال هر چه بادا ...باد

افسوس شبی که با قفس برگشتند


پایان پرنــــــــــــــــده بودنم را دیدند...

دریای پر خروش

دانی چرا… همیشه گریزان ز چشمِ توست ؟

چون در نگاه پر تپشت

غرق می شود

پرنده کوچکی که نمی‌دانم نامش چیست
حروف نام تو را
بر کتابم می‌ریزد،

“او”ی ِ من
قدَش، مهربانتر از تو بود …

آرامشم بودی خودت دلواپسم کردی …

در شبان غم تنهایی خویش
عابد چشم سخنگوی توام
من در این تاریکی
من در این تیره شب جان فرسا
زائر ظلمت گیسوی توام
گیسوان تو پریشان‌تر از اندیشه‌ی من
گیسوان تو شب بی پایان
جنگل عطرآلود
شکن گیسوی تو
موج دریای خیال
کاش با زورق اندیشه شبی
از شط گیسوی مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر می‌کردم
کاش بر این شط مواج سیاه
همه‌ی عمر سفر می‌کردم …

حمید مصدق

ای کاش می‌مردم و تنها، مردکی شاعر برای تو نبودم

می‌سوزم

هیچ بارانی پنج شنبه‌ی مرا
از عطر ارغوانی آیینه، تر نکرده

می‌دانی؟
حتا صدای قلبم هم نمی‌آمد
انگار همه‌اش را برای نفس‌هات شمرده باشم
حالا تمام شده بود …

نه اینکه ترسیده باشم، نه
فقط می‌خواستم بگویم چرا نصف شب پاشدم
و رفتم زیر تخت خوابیدم که خدا مرا
بی تو نبیند …

من دچار خفقانم، خفقان
من به تنگ آمده‌ام از همه چیز
بگذارید هواری بزنم