اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گفته بودم‌ات
"آخر ِ همه‌چیز خوب است"..
ته ِخط اما
پایان ِ ماجرا نیست !

آدمی بُریده است.

از رفتن‌ات
چمدان ِ خسته‌ای ماند،
سطرهایی بر کف ِ خیابان
و درختی که پهلو به پهلوی تو
خواب ِ ماه و انار را می‌دی

کیستی تو
که من هنوز
از میان ِ عکس‌های تو
تکه‌های خواب‌هایم را
جستجو می‌کنم !
کیستی تو که اینگونه
بیخیال ِ خیالم می‌شوی،
دور می‌شوی،
نزدیک می‌شوی
ماه می‌شوی
مِه می‌شوی
کیستی تو !

همین امشب بخند در استانه این چله ی سرد ...
که تو خندیدن را میشناسی ...
که تو خندیدن را میدانی ...

و اصلا خنده برای تو افریده شده است ..

(احمد الماسی) .

همیشه که نه
گاهی آدمی
دلش برای فاصله‌ها هم تنگ می‌شود
فاصله‌ی چشم‌ها تا لب
فاصله‌ی خنده تا خنده‌ای دیگر
و هر فاصله‌ای که شبیه ِ دلتنگی
حس ِ نیست شدن چیزی را می‌دهد که هنوز هست ..

من فقط از تو

ادراکی دارم به حس در آمده

که تنها در شعرم حضور داری

همین و بس .

روي زردست و آه درد آلود


عاشقان را دواي مهجوري