اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دستهایم را باز کنم
آن‌قدر باز
که این سنگ را
ببلعد در آغوش
آن‌قدر که بلرزد
بیفتد
بشکند
تا بفهمد
درد
یعنی چه!

نمی توانم باور کنم
این قندیل آویخته از خیال تو
منم
که دارد
آب می شود

از تو فرونشستن
درد کمی نیست

بر دست هایت دخیل بسته‌ام
به درخت
به آب
به آفتاب
سوگندشان داده‌ام
نمی‌توانم شاعر باشم
اما از نوازششان
ساده بگذرم...

نمی‌توانم برایت شعری نگویم
نمی‌توانم دست‌‌های غمگینم را
روی مژه‌گان خیسم نفشارم
غمم بسیار سنگین است

من وخداوندهرروز صبح فراموش میکنیمــــــــــــ او خطاهای مــــــــــــرا

و من لطف های او را ............ با ارزوی بهترین عیدی از دستـــــــان مهربان او

عیدتـــــــــــان مبارکــــــــــــــــــ

سکوتت بی چتر و بی کلاه
آواز میخواند
برف ریخته روی شانه‌هات
پاشیده روی موهات
من از پیاده روهای این شهر
گوشم تیزتر است
از عابرانش
چشمم حریص‌تر است
جا پای تو را
هیچ‌کس
جز من و برف
پیدا نمی کند...