اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

روزمرّگی

به خواب‌های من نفوذ کرده است

خواب تازه‌ای به چشم‌های من ببخش

چشم تازه‌ای به خواب‌های من.

مرا چشم‌های تو دیوانه کرده‌ست

همان چشم‌هایی که باران

همان چشم‌هایی که دریا

همان چشم‌هایی که از چند فرسخ بهار است.

الکی قصه ببافم چه شود؟
تو که پیشم باشی
نه فقط خواب
که بیداری من
رنگ رؤیا دارد.

بگو.....

نام تو را آهسته باید خواند
انگار رگ‌های خودت را می‌تکانی در شرابی گرم
انگار رؤیایی به ذهنت می‌رسد کم کم
انگار نجوا می‌کنی دیوان باران را