اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

in gola az tarafe man be 2 tatun chon shadiye ghalbetun kenare hamdige arezuye ghalbe mane

سالها بعد ...

پیر مردی روی قبرم شعر می خواند

و در سطح سیاه سنگم چشمش را تماشا می کند !

آه ...

هیچ کس گونه اش را به او نبخشید...

تو اما می آیی

و چراغ سبز می شود

و این اتفاق افتادنی نیست !



این اتفاق را شاید روزی خدا

بعد از آب و جاروی پیرزن

از روی دیوار این کوچه بیندازد !

حتی در انتهای زمستان .....پاییز


رژ خوشرنگ لبهاش را

به رخ درختهای این خیابان می کشد

گم شده ام در زمستانی بی نشانه

از هیاهوی شبی در وزش وحشی باد

بر پیکره شهری سست

بر هیمنه خاکی آدمهایش ...



دست ها در جیب و

چشم ها رو به زمین

هیچکس را انگار

سر جنگی نیست با این طوفان



شانه رهگذران لرزان

و زبان پشت حصار دندان...



باد مغرور به این وحشت سنگین سکوت میتازد

وقتی از مردم این شهر کسی

پاسخ سیلی طوفان را با

ناسزا حرفی و پرخشم نگاهی

نمیداد جواب.



آخرین ضجه خود را زد باد

و کلاه نو کودک را

پیشکش کرد به ابر

پسرک در پی باد

آسمان شاد که : "آه ... زندگی رخت نبسته است از این شهر هنوز!"



شب دگر خسته و طوفان خسته

پسرک نومید باز همپای پدر !



آسمان نومید از جسد خفته شهر

ابر میگرید بر قصه غصه دیرینه شهر ...

دستان تو که نباشند

هجوم اینهمه تنهایی را

تاب نمی آورد این اتاق.

خطوط دستانت را حفظم

قلم که بدست میگیرم

صفحه مالال تابستان میشود

مرداد روزهای زمستانی ام تویی

تو...

از اینهمه دیوانگی مستمر

کدام واژه را

صرف زکات ثانیه های بی تو بودن کنم

که شعرم حلال باشد ؟

هرشب در انتظار کسی از دیار دوست

تندیس می کنم از واژه چیزی را

چیزی که اندکی فقط اندکی شبیه توست

اصلا بیا تا خود خاطراتمان بدویم

تا خط خطیهای سفید تخته سیاه

تا سرود صبحگاهی "ای ساربان".



کاش می فهمیدی

ابر دلتنگی من

سخاوت هر آسمان گرفته ای را به سخره میگیرد.

از بهار چشمان تو چه کم میشود اگر تو هم

تشنگی این واژه ها را چاره کنی کمی ؟