اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آنچه می‌گویی
گوارا مثل باران است
هیـچ می‌دانی؟
کویـرم می‌کند
آن حرف‌هایی که نمی‌گویی.

دست‌هایم گـیج دلتـنگی است ؛
عصرهای جمـعه
بایـد دست‌هایت بیـشتر باشد.

کسی هست
مرا دریابد از تاریکی من؟
کسی
مثـل صـدای آب، روشـن.

جیک جیکت را
برای لحظه‌های تلـخ جا بگذار
پلک‌هایت را که می‌بنـدی
ماه
اعصابـش به هم می‌ریزد
از احسـاس تنهایی.

حرف‌هایم را کجا باید...؟
شـعرهایم را چه جوری پس...؟
آسمان ِ دفـتـر من باش.

اینکه مرتب خودتو به دیگری یادآوری کنی تا فراموش نشی ، عجیب غم انگیزه !

تمرین نرنجیدن می کنم و صبوری را مشق!
اما ...
نسیم یاد تو که می وزد ...
هوای دلم بارانیست!
حالا باران هم بیاید!
...گیرم بهار هم بیاید!
چه فرقی میکند اگر تو نباشی؟!

جاده هاي بي مقصد
كه كيلومترها در من دويده ايد
ديگر بس است
بگذاريد
همين جاي همين قصه
كمي هوا بخورم ...