اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

می خواستی چه شود؟!

هرکدام می شود شعری

بی هویت

سرگردان...

چه حرف های عجیبی سر زبان من است

دهان که وا کنم از حلق من دو عابر مست

میان کوچه ولو می شوند و می میرند...

چراااااااا

چون همیشه

از تو

برای تو ...

بنفشه ها که می میرند

پروانه ها

هر کجا باشند

می گریند

و آسمان

دو رکعت نماز باران می خواند.



خوش به حال بنفشه ها

که دلبسته ی زمین نیستند

در بهار زاده می شوند و

در بهار

می میرند.

نشسته روی صندلی

پشت پنجره

مشتی خاک

به جای تو.

پشت پنجره نایست!

حسادت می کنم

وقتی

تمام دنیا

به تماشایت می نشینند.