اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کاش خط پایان

همین نزدیکی ها باشد.

فنجان، زندان چای است

تن، زندان من.

چای را من سر می کشم

من را خاطرات تو.

اسمونی یا زمینی هر چه هستی نازنینی،واسه قلب کوچیک من همیشه عزیزترینی.

نوشتم حرف دل تا تو بخوانی،که چون دورم ز تو دردم بدانی،به غیر از تو کسی را من ندارم،تو را تا بی نهایت دوست دارم

من یخ !!!
تو آتش !!!
بهانه نگیر
با من باش ....
یا آرامت میکنم
یا میمیرم !!

هرشب از پشت صفحه ی کوچک موبایلم در آغوش میگیرمت!..ونمیدانی چه آرامشیست همین آغوش خیالی

باد می پیچد


لای روسری ات ........

دنیا خراب می شود و مست..

وقتی.....

گلبرگ های صورتی شمعدانی

جانمازت را بوسیدند...