اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

برای او که امروز همدرد من است

منم بیرون بودم خوردم جات خالی

درد فلک کشیده اما خبری از درمانش نیست

زیر غبار زمانی ممتد،



چیزی دستگیرم نمی شود.

یک بار من را بدون خودت تصور کن

مگر می شود ؟

در جگرم آتش است از که بنالم