اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آغوش آرام تو
قصه قشنگی بود
که هر شب خسته بی خواب
- باز-
می گفتمش
برای کودک درونم
که چطور یک شب سرد زمستان
در هُرم بازوانت
حل شدم

گفتی تو ستون زندگی منی ... به تو تکیه می کنم ...

ستون ات بودم ... پشتت بودم ... اما هیچ وقت روی ات را به من نکردی ...

من همیشه فقط پشتت بودم ...

از پیاز چشمهایم

نرگس می روید.

اهل درد با صبر به درمان می رسند ، عجله نکن

صبح، یخ بسته..

زیر چشمان خداوند،

در صحنه ای، زیر نوری ابدی،

خانه ای خواهیم ساخت

در سرزمینی

به وسعت دلتنگی.

تو بیا

بر این چهره ی خفته روی خاک

کمی برگ بریز.



فردا

یک سنجاب

زیر همین برگها بلوط پنهان می کند

و من

امین جنگل

خواهم شد.

چون آن کشتی،که رو به پنجره ی چشمهایت غرق می شود.

هیچ سنگفرشی

کفشهای سیاهم را تشییع نکرد