اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

با تن پوشی از حریر آبی...

چشم‌های تو وسیع‌اند
مثل تا انتها ـ روز
تا انتها ـ دشت
چشم‌های تو خطوط مورب ندارند
مژه‌ها / پلک‌ها / اشک‌ها
ساده‌اند
و من
گرد یک نقطه‌ی ساده می‌گردم

باران

که می بارد

تو در راهی....

حال من خوب ست
و شب ها پر است از
ترانه هایی غمگین