اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

فریاد میزنم

دست در دست باران

با لباس رنگی و موهای فرفریم

میچرخیم و میخندیم

بر رنگین کمان آسمان سر میخورم

تکانی میخورم

لبخندی بزرگ برلبانم مینشیند

خیسی صورتم از بوسه ی باران خبر میدهد

ماه کوچکت شبیه توست

از دنیای رنگیت برایم بگو

خدایا چه بی اندازه خوشبختم


وقتی دریای روزهایم اندکی متلاطم شد

قایق های عزیزانم چه بی ادعا به سویم روانه شد

و آنگاه دست هایت را حس کردم.

شادی این روزهایم را

روی آسمان دلم می آویزم

و حضورت را جشن می گیرم

زندگی به فاصله ی نفسی مرگ را به سخره می گیرد


و لبخند به اندازه ی لبانم اندوه را

و من ناشیانه انگشتانم را بر پوست لحظات می کشم

و او با سخاوت حلاوتش را نثارم می کند

نفس هایم موسیقی حیات را بر تنم می نوازد

سکوت میان شعرهایم هم رخنه کرده

لبانم لبخند را از دستانت هدیه می گیرد

ملودی دلنوازی بود بر تن خسته ام

و تو چه خوب میدانی

بی آنکه بر زبانم جاری شود

ماه کوچکت را در آغوش بگیری

طعم شیرین زندگی را می چشم

امشب بیشتر از هر شب


بالای سقف اتاقت

منتظر نگاهت خواهم ایستاد

تا یلدای چشمانت را جشن بگیرم

صدف جان تو همش چماق بدستی.........

چقدر خودخواه بودی پدر

و من به دنیا آمدم.

شاهنامه نمی گویم

تمام این غم ها را با دست های خودم دوشیده ام

از لابه لای دندان هایی بپرس

که حالا دشت های دیگری را می چرد.

همان که سبزی دشت های من

یک روز چشم هایش را خیره می کرد

شاید.....