اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اینجا جمعه بازار است

ن شب

که مـــاه عاشـــقــانه هـــایمـان را

تماشا می کرد ...

آن شب که شب پره ها

عاشــقـــانه تر

نــــور را می جســـتند ...

و اتاق

سرشار از عطر بوسه و ترانه بود...

دانستم

دیروز گریستم

امروز نوشتم

فردا را چه خواهم کرد

در این ویرانه دل

صدای گنجشگها ترانه روزانه..... دل خسته وغمگینم شده

خیال امروز م را پر می کنم .....با مسیر عنکبوت کوچک ....

وتنیدن های پی در پی اش

و چه بیهوده.....مسیر عنکبوت کوچک نگاه خسته ام.....را

ساعتها به دنبال خود می کشد

وارسته از هر خیال وهر نگاه به اندوه خود

چه امید عبثی است

امید به فردا

چه واژه تکراریست

برای فردای مبهم...... زیستن

تو ...

انگاار نميبيني مرا !!

دلم کمی هوا میخواهد
اما در سرنگ
از زندگی خسته ام ...

یــــخ بستــه ام!

اتفاقی نمی افتاد..!
تا این که سکوتی تمامِ وجودم را دگرگون کرد!
بی صدا آفتابی شد.. و دستِ مرا گرفت و به راهِ نوشتن کشید!
آری سکوت!
سکوتی که مشحونِ تحمل هاست..
سکوتی که از دنیا بریده است!
کاش نبود.. اما وجودِ من آن را شدیدتر می کند.
آی..! ای سکوتی که بی رحمانه مرا غرقِ محبت می کنی!
نمی خواهم.. محبت نمی خواهم!
آی صدای آشنا!... بد آمدی..چند روزی جرقه زدی رفتی.
تماشای تو وقت می خواست
گوشِ من پاسخی ندید
دلم می خواهد صدایت را بشنوم..
همین!

خسته ام ازاين زندان كه نامش زندگيست