اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خودمم نمیدونم چی شده؟ دارم فک می کنم. اصن من کجام ؟

باور کردنی نیست

بی قرار باید زیست

قدم به قدم

تا عشق

تا انسان ...

دنیای من

اتاق کوچکی ست خالی

هر شب که می‌خوابم

فضایش سرشار از چه کنم

پنجره‌اش بروی هوای تازه بسته مانده است

می‌دانم یکی از همین روزها

کلاغی زشت

شیشه‌ی پنجره را با نوک بزرگش می‌شکند

آنگاه صدای قار قارش

طنین انداز در تاریکی اتاق

دنیای ما ...

خیال نیست

خواب هم

زندگی می کند در من ...

با من ...

به انتظارِ مهر نشستم

تا مهربانیت را ببینم

اما تو آمدی

حتی نگفتی دوستت دارم

پس به آبان می‌روم

تا آب بنوشم

بلکه از آزِ عطش مهربانی‌ها خلاص شوم

و اگر چنین نشد

در آتش آذر خاکستر می‌شوم

این است پاییز آرزوهای من

می‌دانی

برای چه پاییز زیباست

می‌فهمی

زبان برگ‌های خشک

با کدام زوزه‌ی باد زمزمه می‌کند

آواز بازگشت مجدد گنجشک‌ها را

...

تا فردا ...