شعر میبافم

یكی زیر

یكی رو...

اما دلم

به قامت هیچ كس اندازه نیست...

هوای خانه ام ابری است

بگذار از میان دستانت لطافت باران را بیابم

شاید پاهایم باشند که در آغوش کشیدنشان را از هر آغوش گرم دیگری بیشتر دوست دارم.

زندگی من شاید زبانم باشد که همیشه گزیدمش و بجای پادزهر صبر را به او هدیه کردم.

زندگی من شاید گلم باشد که گاه آسان و گاه سخت مرا میفهمد.

زندگی من همین اتاق بیرنگ ، همین لباس و کفش ساده و همین .........

همین سکوتم است.

اما هرچه هست زندگیست دیگر ، زیباست. هرچند زیبایی ندارد ولی زیباست.