اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تمامی وجودم عطش درد و دل است

نیمه ی گم شده ی من

فرسنگها فاصله با من دارد

اما , من

خدای ابراهیم را می پرستم

او , به خوبی

تکّه های گم شده را

به هم می چسباند

شب دوم بي تو بودن...

در من قیامتی ست که آن سرش نا پیدا

دوزخ بهشت را فرا می گیرد

من می مانم و خودکار شکسته ای

که از کوچکی با هم بزرگ شده ایم

وسنگ نوشته هایی

که مرا به ندیدن عاشق کرده اند

دریچه را ببند!

که توانم از دیدن بُریده.

در بی نهایت من

بی نهایت دیگریست....

خودم را دور كشيده ام،خاكستري مايل به ماهيگيري

قلاب را به آب داده ام و حواسم را به آهوي پيراهنت

كه زير سايه نخل ها باران را به خواب مي بيند

تراشه هاي مداد رنگي را جارو بزن با شلال موهايت

ومرور كن روزگارم را درچشم هاي روسياهت

آشوب گونه ات را چگونه تصوير كنم گلبانو؟

اصلا از اين نقاشي جداشو

بيا به غربت پشت غبارها

تا دور بزرگواري كوير بگرديم

دستت را سايبان چشم هايت كن

جــنـگل آهــنی

تا چند در هوای تو

دلم را رها کنم

و تا چند در جای پایت

بذر عشق بیافشانم

و تا چند در سراب چشمانت

آه و افسوس بدارم

بیا و من را همان گونه که بودم پس بگیر

لعنتی .. . ..

دلم برایش تنگ شد .

در چه ساعت و چه روزی

شعر گفته ام

و کتابهایم را در کدام سال

چاپ کرده ام

هیچکدام را به خاطر

ندارم

روح من است که می گرید

گریه ی باران نیست

و فریاد توفان نیست

روج من است که می بارد

کولاک برف نیست

و نهیب سرما نیست

هيچگاه ندانسته ام

كه ساعت شعر كدام وقت

دوازده ضربه را مي نوازد

و من در انتظار مي مانم

تا ساعت سيزده فرا رسد