اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو صبــــــــح باش!
من تمام شـب های تاریخ را تاب مــــــــــــے آورم !

حصارها تنگ تر از آنند

که نفس بکشم....

از یک شانه ام درخت سیب روییده است

از شانه ی دیگرم انگور

سیب برای روزها

که به یاد بیاورم

انگور برای شب ها

که فراموش کنم.

من و باد

به يك چيز فكر ميكنيم.


موهايت

پرنده ای انگاربال میزند در پیراهنم

درمی آورم

این آسمان کوچک را،

چندقفس

درسینه ام پنهان است؟!

من شاعری هستم

که زیر نور ماه زائیده شد

بی آنکه

کسی بداند

وقتي ميخوابي شعر ميشوي

ومن از تنت كتاب برميدارم