اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عمق فاجعه

شعرهایم رنگ ندارد وزن و آهنگ ندارد

گفته بودم شعر من ترانه نیست

پاییز است و هرگز بهاره نیست

شعر هایم درد های کهنه است

دردی که هرگز غریبه نیست

شعرهایم هرچه است از خوب و بد

بهترین از این برایم سرایه نیست

عشقت دیگر تمام آبرویم شده است

انگار که تمام زندگیت را و تمام لحظاتت را به عالم و آدم بدهکاری....

تـنــهــــایــی مـــن قـــانـــون عــشـــق اســـت....

braaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaave