اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دل شكسته و دل ازرده مي ميرم

یه جایــی هم هست

بعــد از کلی دویـدن یهــو وایمیستی ...

سرتــو میندازی پاییــن و آروم میگی:

" دیگه زورم نمیــرسه"

سکوت میکنم

تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار


جواب می‌شنوم


تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو



به روی هرچه دراین خانه ست


غبار سربی اندوه، بال گسترده است


تو نیستی که ببینی دل رمیده‌ی من


به‌جز تو یاد همه چیز را رها کرده است

خش خش ِ برگها

خس خس ِ نفس هایت

صدای ِ مبهم ِ شب ...

تعادل ِ حواسم را به هم می زنند این نواهای ِ درهم ..

بخار ِ چای ِ دارچین دارد دستم را می سوزاند ..

بی توجه به آن ، به تو نگاه می کنم

و

چکه چکه ...

گویی یک مشت رنگ ِ سفید پاشیده اند به صورت ِ مهتابی اَت

با این حال باز هم می خندی ...

صدای ِ حرفهایت را نمی شنوم..

حواسم نیست!

دارم تعداد ِ نفس هایت را می شمارم ...

به حرفهایم می خندی..نه؟ بخند..خنده هایت را دوست دارم..

یک زمان دل را سپارم دست باد


میبرم هر آن چه سختی را زیاد


گاهگاهی که دلم تنگ میشود


گریه ام با من هماهنگ میشود


هر چه میگویم که آرامش بگیر


اینقدر بر زندگی خرده نگیر


چاره اندیشیده بهرت چاره ساز


تو صبوری پیشه کن با غم بساز


صبر کن آه ای دل بیچاره ام


بیش از اینها تو نکن آواره ام


من که با دردت مدارا میکنم


با امید، غم را مداوا میکنم


من که با هر درد تو می ساختم


هستیم را در ره تو باختم



در جهانی که وجودت فانی است


باید از درد و غم بیهوده رست

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

بالاخره طلسم هنگ شکست...