اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

فریادهای سکوت
در صدف خالی من
می پیچد
که چه دلتنگ
برای هیچ کس
می میرم

باران سرد پاییزی ..


شاعر شادان


و باغبان نگران

از شهر چیزی نمانده
جز پرواز دو درنای سفید
بالای خرابه‌ها

تنهایی ام را
به گردن هیچ کس
نمیندازم...

عاشقی مگر چیست ... ؟! ،

در سایه ی ِ تاکی خشک ...

خفتن و ...

مَست برخاستن ..

با عشق قلب سریعتر می زند ، رنگ آدم بی هوا می پرد ، حس از دست و پای آدم می رود

کاش با احساساتم راحتر از اینها بودم

فقط یک دلیل.....

آن قدر فریادهایم را سکوت کردم که اگر به چشمانم نگاه کنی کر می شوی .