یک پیچ و یک دره
رو به سرازیری میروم

و باز هم تو در انتهایش هستی

زندگی ام همانند رویای دخترکی

از دیار کاخ بود ,که عاشق اسکندر شد

دیگر نمیخواهم اشتباهی باشد

نمیخواهم

عطر دستانت در نقاشی ام

تلاطمی بی حجم باشد

هیچ وقت در کنارم نبودی که بخواهی

با من کنار امدن را تجربه کنی

تمام شب هایم را هم که از

تمام روزهایت کم کنی

آن یک عصر باقی مانده را

فقط از کنارم گذشتی.

دیگر نمیتوانم این سرازیری را

با توشریک باشم

یک پیچ و یک دره را ترجیح میدهم....

.

.

.

.

(یاسمن زاهد)

میل و رغبتم را
چیزی شبیه به مرگ
جویده است!

چه زخمهایی بردلم خورد تا یاد گرفتم که هیچ نوازشی بی درد نیست.