اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مرا بخوان از سکوتم

کاش پرنده بودم
نه به خاطر شوق پرواز
فقط برای احساس امنیت رو لبه پرتگاه

من ماندم و تمام حساب و کتاب ها
مبهوت این نگاه و حجاب و نقاب ها...

راستی هیچ می‌دانی من در غیبت پر سوال تو
چقدر ترانه سرودم

در امتدادِ این دیوارهای بلند

منی که همان کویر تشنه و بی جانم سالهاست که انتظار یک قطره باران
را میکشم

خسته نیستم ...

فقط

گاهی دستم به این زندگی نمی رود !!

در پی تسکینم...

در عجبم از سیب خوردنمان

رسیده ام به حس برگی

واژه التهاب سکوت من در بزم یک تنهایی است...