اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

این را نه راهبه ها می دانند، نه روسپی ها. تنها من می دانم که از دست رفته ام...

استقامت بازوان من



محبتی که در چشمان تو دیده ام را



برابری نمی کند.

آینده را عمیق نفس می کشم، ... صبور.

از روزهای نیستی و باران...

سوگند به قلم.....

انگار کسی شعر جدیدم را

توی جمع بلند خوانده باشد

آه اگر صدبار دیگر درد من افزون شود عشق باشد، عشق، تنها انتخاب عمر من*

آری آنقدر تو را خواهم سرود تا تمام قاصدک ها مهمانم شوند و خبر آمدنت را آرام در گوشم زمزمه کنند. من آن روز به همه ی قاصدک ها مژدگانی خواهم داد و بوسه بارانشان خواهم کرد.

چه سریع دور شد کوپه ی من از دل تو!

هر آدمی روز بد هم داره!

[!] منه ب هیچکدومتونم نمیدم

احساساتم را

ریز ریز

پس انداز می کنم در قلک دلم

قلک که پر شد

خودش می شکند

و من با آن همه احساس

چند شعر می خرم

از آسمان

از شب

از گل

کوچک تر که بودم، این گونه نوشتم:

((هان ای پرستو چه خبر؟!

تو که دیوانه وار هر روز در خط آسمان می کنی پرواز!

ای پرستو!

یاد باد آن روزگاران....

گاهی می شود با دیدن یک گل، لرزید!