اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پرم از صدای درناها

و لبریز از سکوت ِ شن ها

موچ هاي ساحل، مي آيند و مي روند

اما

غم هاي دل

مي آيند و ...

زل زده ام به دورترين نقطه ي دور

سرخ است آسمان ...

دريا ...

دل ...

كجايي خداي ساحل؟!

قول می دهم هیچ حرفی نزنم

شايدم من اشتباهي اومدم ...!

من اینجا روی نیمکتی نشسته ام

و تو هم کنارم هستی

اما هیچ ردی از خود بر روی برف باقی نگذاشته ای

چه حجم کمی دارد خیال تو اینجا!

ناله ها كردم در اين كوه كه فرهاد نكرد ...

مي دانمت مي دانمت!

آنم که از سنگ، آیینه سازم ...!

هر نگاهمان آیه ای ست

از کتاب آسمانی دلمان.

هر پرتوی نگاهمان

رنجی ست که دیده ایم

یا بر شانه های نحیف خود کشیده ایم.

هیچ پرتویی

جای هیچ پرتویی را نخواهد گرفت

ما محکوم به پیامبری هستیم

منو تنها ... منو عاشق ... منو خوب ِ من صدا کن!

بار ِ غم ِ عشق ِ او را گردون نیارد تحمل چون می تواند کشیدن این پیکر ِ لاغر من ؟

خسته شده ام، اما چاره ای نیست. باید تحمل کرد

بعد از تو

هر خاطره فندکی شد و

شعری روشن کرد ...

واژه ها را پک میزنم

و تمام شعرها را دود می کنم

شعر اعتیاد می آورد

مخصوصن

برای کسی که خوب بلد است با دود

چشمان تو را تصویر کند